روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت
                                                                    زیر باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت 

 
                      چه تفاوت که چه خورده است غم دل یا سم
                                                                      آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت 


                      روز میلاد  ، همان روز که عاشق شده بود
                                                                        مرگ با لحظه ی میلاد برابر شد و رفت  

 
                      او کسی بود که از غرق شدن می ترسید
                                                                       عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت 

 
                      هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد
                                                                     آدمی ساده که یک روز کبوتر شد و رفت